كاش هرگز رویای سبز پاكی ها خزان نمی شد و پاییز جرات نمی كرد بر دل های بهاری قدم بگذارد.
كاش هر روز سری به پاكی های قلبم می زدم و آن را غباروبی می كردم تا هرگز چون برگ های رنگ پریده از شاخه عمرمان نریزند.
كاش همیشه حتی در خلوت دل، گلدان های ایمانمان را سیرابِ سیراب می كردیم تا هرگز غنچه ای از آن پژمرده نگردد.
كاش ما هم در فراسوی نگاه یک غریب قدری مهربانتر می شدیم تا هرگز پرستویی را غریب نمی خواندند.
كاش ناپاكي و زشتي مثل برگ خزان زده از دل ما پر می كشید و بر باد خاطره می رفت.
كاش انسانیت هرگز نمی مرد و دست های توانا هرگز در پی شكستن غنچه ای نبود.
كاش چشمه های محبت همیشه باز می ماندند تا بنفشه ای از تشنگی نخشكد.
كاش خوبی مثل نسیم بهار از دل ما نرود كه اگر برود انسانیت به تمام معنا مرده.
كاش احساسات یكدیگر را دستخوش توفان های بی دلیل قرار نمی دادیم تا آبروی كسی مثل برگ بر باد نرود.
كاش محبت بیشتر از تنفر در دشت پر وسعت قلبمان لانه می كرد.
كاش ایمانمان را به گل سرخ از دست نمیدادیم چون گل سرخ مظهر محبت و عشق است.
كاش . . . . .

یا با دیدن عروسکی زیبا همه چیز برایم معنی دیگر پیدا میکرد.

ای کاش کودکی بودم و وقت و زمان هیچ برایم مهم نبود.

کاش کودکی بودم وحرف هایم را بی قید وبند می زدم وهیچگاه هم تنبیهم نمی کردند.

کاش کودکی بودم و جای خالی او را با بازی های کودکانه ام پر می کردم.
اما . . .

اینم یه سری دیگه از عکسای ابرو

برای دیدن بقیه عکسها به ادامه مطلب بروید